×
العربيةفارسیاردوEnglish
× پخش زنده زیارت به نیابت تصاوير ویدیو اخباراشعار حسينىتحقیق و پژوهشگزارشاتگزارشهای تصویریپروژه ها و دستاوردهاخطبه نماز جمعهاخبار عتبات مقدسهگردشگری دینیصفحات دینیحضرت بقيت الله تماس با ما

آستان قدس حسینی

حوادث دهه اول محرم در سال 61 هجری

روز دوم محرم 61 هجری ورود حضرت امام حسین (ع) به نینوا در اتفاق افتاد. در این روز پیک عبیدالله بن زیاد (لعنه الله) از کوفه به نزد حر بن یزید آمد و از او خواست تا بر حضرت امام حسین (علیه السّلام) و یارانش سخت بگیرد و آنان را در سرزمین بی آب و علفی فرود آورد.

  روز سوم محرم: لشکریان یزید (لعنه الله) در روز سوم همه در کربلا گرد آمدند. ورود عمر بن سعد (لعنه الله) به همراه شش یا نه هزار نفر به این سرزمین در این روز رخ داد. «علت رویارویی عمر بن سعد (لعنه الله) با حضرت حسين (عليه السّلام‏) اين بود كه عبيد الله بن زياد (لعنه الله) چهار هزار نفر از اهالى كوفه را به فرماندهى عمر بن سعد (لعنه الله) به طرف دشتبه‏[1] فرستاد. در آن زمان ديلمیها به طرف دشتبه هجوم آورده و بر آن مسلط شده بودند، لذا عبیدالله بن زياد (لعنه الله) حكم فرماندارى رى را براى عمر بن سعد (لعنه الله) نوشت و وى را مأمور كرد به طرف دشتبه‏ لشكركشى كند. لذا عمر بن سعد (لعنه الله) از كوفه‏ بيرون آمد و در حمّام اعين لشكرگاهى به پا كرد، در اين اثناء وقتى جريان حضرت امام حسين (عليه السّلام‏) پيش آمد و آن حضرت‏ به سوى كوفه حركت كرد ابن زياد (لعنه الله)، عمر بن سعد (لعنه الله) را خواست و گفت: اول به طرف حسين حركت كن وقتى مشكل ما با او حل شد، مى‏توانى سر كار خودت بروى‏.» (نخستين گزارش مستند از نهضت عاشورا، 119)

روز چهارم محرم شریح قاضی به کشتن حضرت امام حسین (علیه السّلام) فتوا داد و  ابن زیاد (لعنه الله) با خواندن این فتوا در مسجد کوفه مردم را به کشتن امام حسین (علیه السّلام) تحریض کرد. (الوقایع و الحوادث، جلد2، ص 124)

روز پنجم محرم حصین بن نمیر (لعنه الله) به دستور عبیدالله بن زیاد (لعنه الله) با چهار هزار جنگجو به کربلا آمد.

در شب ششم محرم حبیب بن مظاهر اسدی با اذن امام حسین (علیه السّلام) برای آوردن یاور و کمک به قبیله بنی اسد رفت. عده­ای به یاری امام شتافتند ولی جاسوسان به عمر بن سعد (لعنه الله) خبر دادند. آنان با افراد عمر بن سعد (لعنه الله) درگیر شدند و عده­ای شهید و عده­ای زخمی و بقیه ناگزیر به فرار شدند. (الوقایع و الحوادث، جلد2، ص 149)  

در روز هفتم آب را بر اهل بیت عترت (علیهم السلام) بستند. عمر بن حجاج زیبدی (لعنه الله) به همراه چهار هزار تیرانداز را بر کنار رود فرات به عنوان نگهبان گماردند تا مانع بردن آب به خیمه ها شوند. (الوقایع و الحوادث، جلد2، ص 153)

روز هشتم روز قحط آب در خیمه ها است. (الوقایع و الحوادث، جلد2، ص 154) 

روز تاسوعا روز محاصره خیمه های حضرت امام حسین (علیه السّلام) و یارانشان می باشد. به فرموده امام صادق (علیه السّلام) روزی است که امام حسین و اصحاب ایشان (علیهم السّلام) در کربلا محاصره شدند و سپاه شامیان بر ضد آنان گرد آمد و ابن زیاد (لعنه الله) و عمر سعد (لعنه الله) نیز از فراهم آمدن آن همه سواران خوشحال شدند و آن روز حسین (علیه السّلام) و یارانش را ناتوان شمردند و یقین کردند که دیگر برای او یاوری نخواهد آمد و عراقیان نیز از ایشان پشتیبانی نخواهند کرد. (کافی، جلد4، 147)

«حارث بن حصيره از عبد الله بن شريك عامرى از امام زين العابدين (عليه السّلام‏) نقل مى‏كند كه مى‏گفت: عمر بن سعد (لعنه الله) بعد از نماز عصر صدا زد: اى سواران خدا سوار شويد مژده باد شما را به بهشت! مردم سوار شدند و به طرف حسين و يارانش (علیهم السّلام) حمله بردند. گفتند: فرمان امير عبيد الله رسيده كه به شما متعرض شويم تا تحت فرمان او درآييد يا شما را تحت فرمان او درآوريم. حضرت عباس (عليه السّلام‏) فرمودند: عجله نكنيد تا نزد حضرت اباعبدالله (علیه السّلام) برگردم و آنچه گفتيد را به او گزارش دهم. آنها متوقف شدند و گفتند: نزد او برو جريان را به او گزارش بده بعد با پاسخش نزد ما بيا. وقتى حضرت عباس بن على (علیه السّلام) آنچه را عمر بن سعد (لعنه الله) پيشنهاد كرده بود به اطلاع حضرت سیدالشهدا (علیه السّلام) رسانيد ایشان فرمود: نزدشان برگرد و اگر مى‏توانى كارشان را تا صبح فردا به عقب بينداز و آنها را امشب از ما دور كن تا كه شايد امشب به درگاه پروردگارمان نماز بگذاريم و او را بخوانيم و از او طلب مغفرت بكنيم. خدا مى‏داند كه من نماز به درگاهش و تلاوت كتابش و دعا و استغفار زياد را دوست مى‏دارم.» (نخستين گزارش مستند از نهضت عاشورا، 133- 134)

در عصر روز تاسوعا حضرت امام حسین (علیه السّلام) برای یارانش خطبه­ای خواندند و بیعت خویش را از آنان برگرفتند تا هر کسی که می خواهد از این سرزمین دور شود اما یاران اعلام وفاداری نمودند.

در این اثنا تدابيرى براى حفاظت از خيام‏ اندیشیده شد. « امام حسين (عليه السّلام‏) نزد اصحابش رفت و به آنها دستور داد برخى از خيمه‏ها را به برخى ديگر نزديك كنند، به طورى كه طنابهاى خيمه‏ها را تو در تو قرار دهند و خودشان بين خيمه‏ها مستقر شوند و تنها يك طرف را براى آمدن دشمن آزاد بگذارند تا فقط از آن يكسو با دشمن بجنگند و ساير راههايى را كه به خيمه‏گاه منتهى مى‏شود؛ مسدود نمايند. (تاريخ طبرى، جلد5، 421) حضرت امام حسین (علیه السّلام) براى جايى پشت خيمه‏ها كه مانند جوى آب‏ گود بود، نى و هيزم آوردند، ساعتى از شب را به كندن آن گودال پرداختند و آن را مثل خندقى درآوردند بعد هيزم و نى‏ها را در آن ريختند و گفتند: وقتى بر ما حمله كردند و با ما جنگيدند در خندق آتش مى‏افروزيم تا از پشت به ما حمله نشود و تنها از يك سو با آنها مواجه شويم.» (نخستين گزارش مستند از نهضت عاشورا، 142)

روز عاشورا روز شهادت حضرت امام حسین (علیه السّلام) و خاندان بنی هاشم و دیگر یاران وفادار حضرت (علیهم السّلام) است. حمله به خیمه های امام حسین (علیه السّلام) و به آتش کشیدن خیمه ها، دزدیدن زره و لباسهای شهدای کربلا، بریدن سرهای شهدای کربلا، شهادت دختران کوچک اهل بیت در کنار خیمه ها، بردن سر امام حسین (علیه السّلام) به کوفه، خون باریدن آسمان بر مصیبتهای وارد آمده بر حضرت ابا عبدالله (علیه السّلام) و خاندان پاک ایشان از دیگر وقایع این روز شوم است.

 

[1]. ناحيه بزرگى بين همدان و رى كه بعد از مدّتى به قزوين اضافه شد، معجم البلدان 4/ 58.